خلوتی با نظام قاری
شمارهٔ ۱۰۷ - ایضا او فرماید
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به چشمانت که تا رفتی ز چشمم بی‌خور و خوابمبه ابرویت که من پیوسته چون زلف تو در تابم
۲
در جواب آن
۳
بنقش چادرشب کز نهالی بیخورو جوابمبروی مهوش والا که من از شده در تابم
۴
بگرمی تن قندس بنرمی بر قاقمکه افتاده بر وی تخته بر آبی چو سنجابم
صفحهٔ ۱ از ۳