خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرشب من و دل تا سحر در گوشهٔ ویرانه‌هاداریم از دیوانگی با یکدگر افسانه‌ها
۲
اندر شمار بیدلان در حقلهٔ بی‌حاصلاننی در حساب عاقلان نی درخور فرزانه‌ها
۳
از می زده سر جوش‌ها از پند بسته گوش‌هاپیوسته با بی‌هوش‌ها، خو کرده با دیوانه‌ها
۴
از خانمان آواره‌ها، در دو جهان بیکارهااز درد و غم بیمارها، از عقل و دین بیگانه‌ها
صفحهٔ ۱ از ۳