خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سالها بر کف گرفتم سبحه صد دانه راتا ببندم زین فسون پای دل دیوانه را
۲
سبحه صد دانه چون کار مرا آسان نکردکرد باید جستجو آن گوهر یکدانه را
۳
سخت سست و ناتوان گشتم مگر نیرو دهدقوت بازوی مردان همت مردانه را
۴
برفروز از می چراغی، من ز مسجد نیمه شبآمدم بیرون و گم کردم ره میخانه را
صفحهٔ ۱ از ۲