خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بربسته دست جور فلک پای اگر مرااز چوب خشک ساخته پای دگر مرا
۲
دارم بسی سپاس از این درد پای خویشکازاد کرده از همه گون درد سر مرا
۳
مانند آسمانم کز جای خویشتنامکان پویه نیست بجای دگر مرا
۴
نی همچو آفتاب که هر روز دور چرخاز خاوران کشاند تا باختر مرا
صفحهٔ ۱ از ۳