خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از عقل، عشق کرده عجب بی خبر مراهر سو کشد چو مردم بی پا و سر مرا
۲
افسانه میکنی سخنان مرا گمانافسانه ایست نیز از این خوبتر مرا
۳
هر نیمه شب خیال تو تا وقت صبحدمشیرین چو جان و دل کشد اندر ببر مرا
۴
هر صبحدم رسول تو با صد نوید لطفچون آفتاب حلقه بکوبد بدر مرا
صفحهٔ ۱ از ۲