خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یارب بدست ما که داد امشب گریبان تراندهیم تا دامان حشر از دست دامان ترا
۲
نیکت چو جان آرم ببریکدست آرم بر کمرگیرم بآن دست دگر زلف پریشان ترا
۳
طفل یتیم و سلب سرخ هر چند میدانند حیفیارب منم کاینسان برم سلب زنخدان ترا
۴
برخیز و پا نه در چمن دوری بزن با نسترنتا بو که بیند سر و بن قد خرامان ترا
صفحهٔ ۱ از ۱