خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این کیست چنین ستاده سرمستمست از می و جام باده در دست
۲
مانند تو مه بر آسمان نیستباور نکنم که در زمین هست
۳
بنشین که خروس صبح برخاستبر خیز که ماه چرخ بنشست
۴
چون لعل لب تو خون ما ریختیکبوسه بده برای خون بست
صفحهٔ ۱ از ۲