خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر لبم گوش نه که بانگ نی استاز دلم نوش کن که خم می است
۲
خشت بر لب خمش ستاده چو خممی چو سر جوش گشت وقتی قی است
۳
جام ما چون تهی شود از مینقش وارونه از کلاه کی است
۴
من که لب بر لبی نهان دارمزان من نیست ناله، زان وی است
صفحهٔ ۱ از ۲