خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا که طره تو میل شور و شر داردبیا که چهره تو جلوه دگر دارد
۲
بیا که جز قد تو کس ندیده قامت سروکه سیب و نار و گل و لاله بارو بر دارد
۳
بیا که هر چه سر زلف تو شکسته تر استدل شکسته ما را شکسته تر دارد
۴
بیا که از دل بشکسته پریش حبیبشکسته زلف پریشیده ات خبر دارد
صفحهٔ ۱ از ۲