خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باغ را نوبت نشور آمدسبزه را رجعت ظهور آمد
۲
قامت سرو چون قیامت کردحشر من کان فی القبور آمد
۳
نفحه باد چون دم عیسینای بلبل چو نفخ صور آمد
۴
عرق گل ز چهره بزدائیدکز رهی بس در ازو دور آمد
صفحهٔ ۱ از ۲