خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تیره شد گیتی و هنگام طرب باز آمدمژده ای خلوتیان نوبت شب باز آمد
۲
وقت پیمودن کاس آمد و پر کردن طاسنوبت پر زدن مرغ طرب باز آمد
۳
وقت راحت شدن از صحبت ابنای جهانگاه آسودگی از رنج و تعب باز آمد
۴
جان بلب آمده بود از غم و اندیشه روزشب شد و جان بتن و جام بلب باز آمد
صفحهٔ ۱ از ۲