خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم مست تو مگر باز چه در سر داردترک سرمست چرا دست بخنجر دارد
۲
باز باد سحر آشفته سخن میگویدخبری گوئی از آن جعد معنبر دارد
۳
نکشد منت دور فلک مینا رنگهر که یکجرعه می ناب بساغر دارد
۴
ما نظر بر لب جام می ناب و زاهدچشم امید بسر چشمه کوثر دارد
صفحهٔ ۱ از ۲