خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لطف تو سنگ را بنظر گوهر آوردمهر تو خاک را بتجلی زر آورد
۲
صد کاروان ز جود تو در هر نفس روانآنصد چو بر گذشت، صد دیگر آورد
۳
هر شب مرا بدفع حوادث بخوابگاهعون تو صد حصار و دو صد لشگر آورد
۴
خورشید را که رفته ز خاور بباختراز باختر دوباره سوی خاور آورد
صفحهٔ ۱ از ۱