خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نبیند روی لیلی کس در این دارچو مجنون بوسه باید زد بدیوار
۲
نخورده ساغری از دست ساقیکه رفت از دوش و از سر دلق و دستار
۳
بیکدستان زمستان رفتم از دستنبرده ره بسوی کوی خمار
۴
شدم کافر بیک افسانه عشقکه گفتند از بتان چین و فرخار
صفحهٔ ۱ از ۲