خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
میرود نیسان و میآید ایارنیمی افزون رفت از فصل بهار
۲
تا هنوز اندر بگلشن لاله ایستلاله وار از کف مده جام عقار
۳
همچو نرگس صبحدم از خواب سربرمکن جز با دو چشم پر خمار
۴
پا مکش چون سرو آزاد ای ندیمدر بهاران از کنار جویبار
صفحهٔ ۱ از ۲