خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۲۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
میرود اندیشه عشق تو چون جان در تنمای عجب ای جان جان یا من توئی یا تو منم
۲
روزنی افتاده از بام تو اندر کاخ منمینمائی گاهگاهی مهر چهر از روزنم
۳
چون فروبندی شود تاریک روزم همچو شبچون گشائی تیره شب گردد چو روز روشنم
۴
ای سحاب رحمت آبی ده بکشت مزرعمیا بسوز از شعله برقی گیاه و خرمنم
صفحهٔ ۱ از ۲