خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۲۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در این خرمن گدائی خوشه چینمگدایان دگر دائم بکینم
۲
فزون رفت از شب و روزم چهل سالکه پا بند اندر این شک و یقینم
۳
بدین درگه ز پستی وز بلندیندانم کاسمانم یا زمینم
۴
نمیدانم ز نور یا ظلاممنمیدانم زکفرم یا ز دینم
صفحهٔ ۱ از ۳