خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۲۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روزی فتد آخر که من این دام ببرمزین ننگ برون آیم و این نام بدرم
۲
از صحن سرا پرم ناگه به لب باموز بام به ناگاه سوی چرخ بپرم
۳
شهری همه روباه و همه ماده بجز منکروباه نیم، ماده نیم، شیرم و نرم
۴
بحر هنر و شیر عرینم که ز گردونچون بحر همی جوشم و چون شیر بغرم
صفحهٔ ۱ از ۳