خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۲۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من پرستار روی و موی توامبنده بندگان کوی توام
۲
تلخگو باش و ترش روی که منبنده تلخ و ترش روی توام
۳
خواه بر خاک ریز و خواه بنوشمن چه آبم که در سبوی توام
۴
تو حدیدی و من چو مقناطیسکه بهر سو روم بسوی توام
صفحهٔ ۱ از ۲