خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۳۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عیب دانشور بود با ناکسان صهبا زدندر حضور باده خواران حرف بی پروا زدن
۲
می زدن نیکو بود در کیش دانایان ولیشرط دانش نیست جز با مردم دانا زدن
۳
چیست با بی دانشان گفتن سخنهای دقیقتیغ هندی بر فراز صخره صما زدن
۴
چون نداری خبرت از علم معانی و زبیانپس چه افتادت بیاوه حرف بیمعنی زدن
صفحهٔ ۱ از ۲