خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۳۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر تلخ کنی و گر ترش رویور چین فکنی میان ابروی
۲
دل باختگان بجان پسندندهر بد که کنی بجای نیکوی
۳
ما دست نمی نهیم از این پایما پای نمیکیشم از این کوی
۴
چون یار نکو رخ است و زیباسهل است اگر چه هست بدخوی
صفحهٔ ۱ از ۲