خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۳۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از فکرت و اندیشه در آزار چرائیاز حسرت و اندوه چنین زار چرائی
۲
کار دو جهان را که بدینسان بود آسانبیهوده بخود کرده تو دشوار چرائی
۳
گیتی همه اندیشه و تیمار تو دارندتو خویش در اندیشه و تیمار چرائی
۴
عالم همه در فکر تو و کار تو بیخودتو بیخبر و بیخود و بیکار چرائی
صفحهٔ ۱ از ۲