خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۳۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترک بدخوی جفا جوی بلا بالا توئینی غلط گفتم نکو خوی و نکو سیما توئی
۲
آن بهشت نقد کامروز است ما را نقد وقتمیکند بیهوده زاهد وعده فردا، توئی
۳
آنکه از روز نخستین در ره مهر و وفابا کسی گامی نپیموده است جز با ما، توئی
۴
آنکه بعد از خفتن اغیار و چشم روزگارتا سحر شبها نهادم بر لبش لبها، توئی
صفحهٔ ۱ از ۳