خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۳۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
امروز مرا جام ز باده تهی استیگوشم همه بر گام ستور رهی استی
۲
بی باده مرا زیستن امروز نشایدکاندرم بخرگاه بتی خرگهی استی
۳
خرگاه بر افراشته، وز سبزه بگردشگسترده یکی سبز بساط شهی استی
۴
گر سرو سهی نیست بدین باغ چه باک استچون قامت موزون تو سرو سهی استی
صفحهٔ ۱ از ۴