خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۳۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه خوش بود که شبی در کنار من خسبیبه بستر اندر، یکتای پیرهن خسبی
۲
بود چه پیرهن اندر میانه نیز حجاببه آنکه در بغل من چه پیرهن خسبی
۳
قدح بنوشی و سرمست گردی از می نابچنانکه بی خبر از حال خویشتن خسبی
۴
گهی برقص چه شمشاد و نارون خیزیگهی به بزم چه نسرین و نسترن خسبی
صفحهٔ ۱ از ۳