خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۱۰۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر از دیدن عیب خلایق چشم می‌پوشیهمانا در پی کتمان عیب خویش می‌کوشی
۲
عبادت در حضور خلق ار چشم قبول افتدتو ظالم فسق را از دیدهٔ مردم نمی‌پوشی
۳
چو آب جو که گل در خور کشد آهسته آهستهروان‌بخش تو گردد می به همواری اگر نوشی
۴
ز می چون اینقدر اظهارت نفرت می‌کنی زاهدنظر بر هوش‌های ناقص ما باز خاموشی
صفحهٔ ۱ از ۲