خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زلف شبرنگ تو سر حلقه درویشان استمردم چشم خوشت پیر سیه پوشان است
۲
درخرابات مغان رفتم و دیدم خندانلعل سیراب لبش ساقی میخواران است
۳
قبله هر دو جهان روی چو خورشید شماستطاق ابروی تو محراب دل رندان است
۴
چشم جان از رخ او روشن و نورانی شدزانکه محراب خداوند دل انسان است
صفحهٔ ۱ از ۲