خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
واجب و ممکن بهم پیوسته اندخار و گل از شاخ واحد رسته اند
۲
نیست بی واجب وجود ممکناتواجب الذات این چنین پیوسته اند
۳
وهم و پندار و خیال و اعتبارجمله را از لوح باطن شسته اند
۴
نیست موجودی بجز واجب بداناهل عالم از تعین جسته اند
صفحهٔ ۱ از ۲