خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که شهوت بکشد روح مجرد باشدوانکه دیوانه شود سالک سرمد باشد
۲
آن دل آئینه حق است که از هر دو جهانهمچو خورشید فلک روشن و بی بد باشد
۳
هر که دیوانه و عاشق بدر دوست نرفتدر قیامت که شود پیش خدا رد باشد
۴
در دل تست خدا، در نگر و در حق باشسالک آن است که سرش همه با خود باشد
صفحهٔ ۱ از ۲