خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۱۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یحبهم و یحبونه چرا فرمودبغیر او چو دکر نیست شاهد و مشهود
۲
نظر بباطن خود کرد ظاهر خود دیدبذات خویش بود این خطاب و گفت و شنود
۳
بهر چه کرد نظر غیر خویشتن چو ندیدز کام خود همه تسبیح بر زبان بگشود
۴
بعین آمد و آنگاه کنت کنزا گفتنمود شاهد جانها ز غیب رخ بشهود
صفحهٔ ۱ از ۲