خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دمید صبح سعادت بطالع مسعودبداد طالع خورشید غیب رو بشهود
۲
ز روی لطف سحرگه مفتح الابوابدری ز وصل برویم چو آفتاب گشود
۳
چو طاق ابروی آنماه مهربان دیدمنبود چاره جانم بجز رکوع و سجود
۴
بطاق ابروی خوبان چه سجده ها می کردکه عین یکدیگر افتاد عابد و معبود
صفحهٔ ۱ از ۲