خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۱۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حبذا مستی که در میخانه ساغر میکشدنقد جان از نفی و از اثبات بر سر میکشد
۲
نیست مثل او بخم و ساغر و جام و شرابباده جان بخش چون از لعل دلبر میکشد
۳
فیض اقدس باشد این گر ذات فایض میشودهمچو مه کو نور از خورشید انور میکشد
۴
نقش اغیار و خیال یار از دل بر تراشکین تجلی را دل پاک قلندر میکشد
صفحهٔ ۱ از ۲