خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۱۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در شام صبح صادق دیدم که سر بر آوردماه دو هفته روئی چون مهر خاور آورد
۲
شام سحر ندیدم جز آفتاب رویشکان ماه روی خود را اندر برابر آورد
۳
در روی ما بخندید دلبر چو صبح صادقکان خنده لب او صد قند و شکر آورد
۴
آنمه چو روی بنمود شد هر دو کون روشنهر ذره از جمالش خورشید دیگر آورد
صفحهٔ ۱ از ۳