خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۱۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مه و خورشید روی ذره پرورزانوار رخت شد سنگ گوهر
۲
بقد و روی تو دیدیم در باغگل سرخ و سفید و سبز و عصفر
۳
نسیمی از سر زلفت صبا بردجهان شد سر بسر پر مشک و عنبر
۴
تو را دیدم بهر روئی گه دیدمتوئی ما را بجای دیده در سر
صفحهٔ ۱ از ۲