خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۱۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کجا رفتند یارانی که بودندچنان رفتند پنداری نبودند
۲
چو خورشید و قمر در روز و در شبجمال خویشتن را می ستودند
۳
ز چشم ما نهان گشتند و رفتندندای ارجعی کزحق شنودند
۴
نصیب اندرون کز غیب بودنددر آن حضرت کنون اندر شهودند
صفحهٔ ۱ از ۲