خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۱۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از بدو نیک و نیک و بد بگذربکن از عقل و نفس خویش حذر
۲
مردم چشم و دیده دل شوتا به بینی نگار را به نظر
۳
شو مسافر به عالم جبروتملکوت است ملک بحر و بر
۴
جز لب خشک و چشم خون افشانما نداریم هیچ زاد سفر
صفحهٔ ۱ از ۴