خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۱۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عنقای دلم بنوک منقاربال و پر خویش کرده طیار
۲
از قاف وجود کرد پروازآمد ز هوا بسوی منقار
۳
شمس و قمر است هر دو بالشدر هر پر او هزار انوار
۴
باشد ز دو بال او شب قدرماننده ی زلف و روی دلدار
صفحهٔ ۱ از ۲