خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل از محبت دنیا و آخرت برداربشو باشک نیاز و به بین بطلعت یار
۲
تا چو زلف از رخ زیبای تو سر بر گردیمصفت از ذات تو هرگز نشود مایل یار
۳
بهوای قد سرو تو چو در خاک رویمسر برآریم بمهر تو چو گل از گل یار
۴
فاعل مطلق ما او است عیان می بینمهر چه خواهد بکند خاطر آن فاعل یار
صفحهٔ ۱ از ۲