خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۱۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آتش و آبست و لعل و سیم و زر در جان سنگجوهری بشناسد ایدل گوهر پنهان سنگ
۲
سنگ چون در فطرت خود قابل دیدار بودنقد جان را بر محک زد این بود بنیان سنگ
۳
خانه ی دارد خدا از سنگ بر روی زمینحاجیان گردند هر عیدی از آن مهمان سنگ
۴
قاف و القرآن مراد از کوه مرا دوست راهست عالم کوهیا چون کاسه ی بر خوان سنگ
صفحهٔ ۱ از ۲