خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۱۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلا از خویش شو پنهان و میرودرون دیده چون انسان و میرو
۲
برآور سر ز خاک جمله ذراتچو خورشید فلک تابان و میرو
۳
چو آن یار سبک روح مجرددر آورد چشم این خلقان و میرو
۴
چوعشق ذات پاک حی بیچونچو ما عاشق شو و حیران و میرو
صفحهٔ ۱ از ۲