خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۲۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در فنای فقر دیرینم توئیملک و تاج و تخت و زرینم توئی
۲
گر ندارم دین و دنیا باک نیستخالق هم آن و هم اینم توئی
۳
همچو گل بشکفتم از باد بهاردر چمن چون سرو سیمینم توئی
۴
نون ابروی تو بینم در نظرروشنی عین چون میمم توئی
صفحهٔ ۱ از ۲