خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دردا که هیچکس نبود دادرس مراآوخ که یاوری نکند هیچکس مرا
۲
دست قضا شکسته مرا بال و پر دگرجا داده اند از چه به کنج قفس مرا
۳
خون شددلم که جای هوس بود اندر اوجای هوس نمانده چه جای هوس مرا
۴
چشمم ز خون دل چو لب یار گشته سرختهمت مزن به مستی ومی ای عسس مرا
صفحهٔ ۱ از ۲