خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روشن چراغ کس نکند پیش آفتابای آفتاب پیش رخ ماه من متاب
۲
گفتار نگار من که به خواب آیمت شبیآخر شبی چوبخت من ای چشم من بخواب
۳
چشمم چو لاله گشته فشاند ز بسکه اشکنگرفته کس ز لاله چو من تاکنون گلاب
۴
زاهد مبند تهمت مستی ز می به منمن مست چشم مست نگارم نه از شراب
صفحهٔ ۱ از ۴