خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۱۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دمید گل به چمن ساقیا بیاور راحصلاح من بود این تا تو را بود چه صلاح
۲
زمانه بر دل های ما ز غم زده قفلبگیر بهر گشایش ز جام می مفتاح
۳
قسم به جان تو فیضی که من ز می بردمنبرده زاهد از اعمال روز استفتاح
۴
فلاح اگر طلبی شو به عین هستی نیستبه مستی این هنر آید به کف بجوی فلاح
صفحهٔ ۱ از ۳