خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۱۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش از بی مهری آن مه غمین بودم زیادناگهم تدبیری آمد بهر دیدارش به یاد
۲
سوی اوگفتم نویسم شرح حالی تا مگراز غم هجرم رهاند سازدم از وصل شاد
۳
زآنکه صراف سخن اندر ترازوی بیانوزن مکتوبات را یک نیمه از دیدار داد
۴
از بیاض چشم کاغذ وز مژه کردم قلمسوخته خونی مداد آسا دلم در بر نهاد
صفحهٔ ۱ از ۲