خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۱۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو لاله دل ز داغم لکه داردبت من چون هوای مکه دارد
۲
رخش از بوسه ام گر پر کلف شدبه رخ ماه فلک هم لکه دارد
۳
منقش شد رخم از اشک چشممبه مانند زری کوسکه دارد
۴
به عمرم در سراغ یار و غافلکه دائم در دل من دکه دارد
صفحهٔ ۱ از ۲