خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۱۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از غم تو بهدل ما گذردآنچه از سنگ به مینا گذرد
۲
گذرد مژه ات از پرده دلهمچو سوزن که ز دیبا گذرد
۳
شربتی هر که چشد از لب تواز سر نعمت دنیا گذرد
۴
به لبت سر زده خط آری مورنیست ممکن که زحلوا گذرد
صفحهٔ ۱ از ۳