خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۱۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دانی ای مه که ز هجرت چه به من می‌گذردگذرد آنچه ز دی مه به چمن می‌گذرد
۲
آنچه بر زیبق و زر می‌گذرد از آتشبه دلم از غم تو سیم‌بدن می‌گذرد
۳
به یمن گر گذر آری ز عقیق لب توخون حسرت به دل کان یمن می‌گذرد
۴
گذر آرد به سر زلف تو چون باد صبامی‌ندانی که چه بر مشک ختن می‌گذرد
صفحهٔ ۱ از ۳