خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۱۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چوزلف مه رخان ای آسمان چندمرا داری پریشان حال ودربند
۲
نشدوقتی که گردم از تو خشنودنشد گاهی که باشم از تو خرسند
۳
به کام من تو از کینی که داریکنی زهر هلاهل گر خورم قند
۴
مرا از ریش غم دل ریش منمایمرا خوار وزبون زاین بیش مپسند
صفحهٔ ۱ از ۳