خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۱۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گهی که طره طرار او به تاب رودز دست من دل واز دل قرار و تاب رود
۲
بگفت کز ره مهر آیمت شبی درخواببگفتمش که کجا چشم من به خواب رود
۳
بگفتمی به منجم کی است وقت خسوفبگفت آن بت مه رو چودرنقاب رود
۴
شبیه زلف ورخ یار آیدم به نظربه برج عقرب ومیزان چوآفتاب رود
صفحهٔ ۱ از ۲